Pardalo Katsiki > Καινοτομίες > Τέχνη των οπισθίων

Τέχνη των οπισθίων

ScreenShot2016-05-16at23.41.01

Τι είναι άνθρωπος; Τι είναι έρωτας; Τι είναι αγάπη; Τι είναι σωστό και τι όχι; Ποια η αλήθεια; Τι είναι τέχνη;

Βλέπετε, ερωτήματα σαν τα παραπάνω είναι από αυτά που έχουν κάψει εγκεφάλους και μυαλά, φιλοσόφους και σκεπτικιστές, και προφανώς κανένας δεν μπόρεσε ποτέ, ούτε να δώσει αλλά ούτε και να εφαρμόσει μία απάντηση που να εκφράζει κάθε μονάδα σε αυτόν τον καημένο και δύσμοιρο πλανήτη.

Από τη μία, αυτή η φάση έχει και την γοητεία της. Από την άλλη, όμως, μπορεί και να τρελάνει το ανθρώπινο είδος, αφού δίνει μια ελευθερία χωρίς όρια και νοητές γραμμές ή ορισμούς, που ηλίθιοι και ατάλαντοι την εκμεταλλεύονται και λένε πως κάνουν τέχνη. Και δεν μπορείς να πεις ότι δεν κάνουν, γιατί εδώ φιλόσοφοι δεν το έλυσαν, εσύ θα μας πεις αν είναι σωστό ή λάθος αυτό που κάνουν;

Καταλάβατε την παγίδα; Καταλάβατε τα νεύρα μου;

Τέλος πάντων, σας έχω μια τέτοια περίπτωση. Ο φίλος που δεν ξέρω το όνομά του, αλλά μου είναι γνωστός ως Κωλογράφος ή Κωλοζωγράφος, είναι μια περσόνα, την ύπαρξη της οποίας γνωρίζω καιρό, αλλά ποτέ δε μου έκοψε να κράξω, μέχρι που έγινε βάιραλ, και ήρθε η ώρα να τα πω.

Ο Κωλοτέτοιος είναι ένας χίπις με τατού, ο οποίος θεωρεί πως κάνει τέχνη βάζοντας ένα πινέλο (ή περισσότερα) στον πρωκτό του -θου Κύριε- και γυμνός με το τσουτσούνι να κρέμεται, προσπαθεί να ζωγραφίσει τελίτσες και γραμμούλες σε ένα πανί, και έχει ψάξει απεριόριστα τον Θησαυρό για να βρει ψαγμένες λέξεις ώστε να αντικαταστήσει το απλό και καθημερινό του λεξιλόγιο, ώστε να ακούγεται καλλιτεχνικός.

Και αυτό, όσο χάλια κι αν το κάνει, το λες και πιο καλλιτεχνικό από την κωλογραφία.

Προσέξτε με, παρακαλώ. Το να βάζεις το πινέλο σε ανθρώπινη τρύπα, δεν είναι τέχνη. Να κάνεις τελίτσες, επίσης δεν είναι. Και κυρίως, δεν είναι ζωγραφική. Το ότι είναι περίεργο, δεν το κάνει και καλλιτεχνικό, αντιθέτως άνετα το κάνει και ανοησία. Απλώς με κάτι ακραίο, όπως το συγκεκριμένο, τραβάς περισσότερα βλέμματα, κριτικές, χέιτερς και γίνεται διάσημος, κι αυτό είναι μάλλον αυτό που θέλει να πετύχει ο συγκεκριμένος.

Δηλαδή, εγώ τώρα που μου έσκασε η ιδέα να κάνω ένα γλυπτό από πηλό, μύξες και μακαρόνια (?!), θα γίνω διάσημη και βάιραλ; Όχι, γιατί με ενδιαφέρει σαν ιδέα και προοπτική.

Τέλος πάντων, ας κάνει το παιδί ό,τι θέλει, όμως για να είμαστε ρεαλιστές, μέσα στην ιστορία της τέχνης υπάρχει κόσμος που έδωσε επίσης κώλο αλλά μεταφορικά και έκανε πολύ καλύτερα πράγματα, είτε για λιγότερη φήμη, είτε για τόνους περισσότερη.

Στην προκειμένη, θαρρώ και ταπεινή μου γνώμη, πως, ούτε ο τρόπος είναι τίποτα σπουδαίο, ούτε το αποτέλεσμα είναι τίποτα αξιόλογο. Άρα, χεστήκαμε -μετά συγχωρήσεως, βεβαίως.

Αυτός πώς δεν χέζεται τόσο που ζορίζεται και σε τέτοια στάση πάντως, δεν έχω καταλάβει.

Related posts